12-10-10

Prentje

12:06 Gepost door run4fun | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

One step closer...

Zondag 10/10/10. Het was een datum die gemaakt leek voor grootse prestaties…

 

De zondag begon om 6u. De wekker ging af, snel aankleden, ontbijten en met de auto op weg naar Eindhoven. Alles verliep vlot dus rond 8u45 stonden we op de parking van de Technische Universiteit. Vandaar de pendelbus naar het beursgebouw, waar we het startnummer nog moesten afhalen en de eigen drank deponeren. Gelukkig mocht ik in het tweede startvak starten. Het eerste startvak was voor de pro’s en daar wil ik gerust wat plaats voor laten ;-). Snel nog de nummers opgespeld en richting start gewandeld. Wat warmlopen en de laatste extra kledij uittrekken. Om 11 uur mochten we er dan aan beginnen. De eerste kilometers moest ik mezelf wat inhouden om het tempo niet te hoog te laten oplopen. Het verhaal van de eerste ronde is vrij simpel: elke kilometer tussen 4:10 en 4:15. Perfect tempo. In het begin hoppen van groepje tot groepje. Regelmatig eens een groepje laten lopen omdat het iets te snel gaat. Verschillende malen denk ik een perfect groepje gevonden te hebben om de marathon in groep te kunnen volbrengen, maar na een tijdje valt het uiteen of wordt er toch nog versneld of vertraagd. Moeilijk om een egaal tempo te lopen en dat betert pas waneer ik na een kilometer of 10 wat alleen val. Na de eerste doortocht door Stratumseind gaat het weer richting start/finish. Halfweg in 1:29 (4:13/km). Perfect, maar ik heb wat moeite om bij het begin van de tweede ronde terug goed in het tempo te komen. Tegelijk voel ik dat mijn ademhaling begint pijn te doen, de inspanningsastma steekt zijn kop op. Er komen voor het eerst al eens kilometers langs van 4:17/18/19, maar die worden nog steeds afgewisseld met 4:11/12/13, dus geen enkel probleem. Tot bij kilometer 31 de bovenbenen bovenaan plots beginnen verkrampen en het tempo plots ineenstort: 4:34/27/37/… Het gaat niet meer over proberen het tempo te houden, maar over  blijven loopen en niet wandelen. Op het laatst zelfs duikt het tempo zelfs even onder de 12/u. Nochtans haal ik nog regelmatig lopers bij, wandelend op lopend aan een tempo dat nog lager is dan het mijne en wordt ik zelf niet zoveel ingehaald. Ik neem mij voor de 2 laatste kilometers nog alles op alles te zetten om het tempo wat op te krikken zodat ik er toch nog een PR aan overhoudt. Daardoor bereik ik de eindstreep na 42,49 km in 3:07:35. Dubbel gevoel. Dikke shit dat het mis is gegaan terwijl het zo goed liep, maar evenzeer content dat ik blijven gaan ben en dat dat ik uiteindelijk nog een PR uit de brand heb weten te slepen. Ik sta toch 2 minuten dichter bij mijn einddoel.

 

Achteraf komt de analyse. De gelopen kilometertijden, het gevoel voor, tijdens en na, het gevoel ’s anderendaags, de geleerde lessen. Even een bloemlezing… De kilometertijden zijn hierboven al besproken. De voorbereiding was bijna perfect verlopen, voeding voor en tijdens zat goed, geen blaren meer gelopen dus da’s ook een serieuze vooruitgang, na de marathon snel bekomen, geen “flauw” gevoel en snel weer bijgetankt, ’s anderendags maar lichtjes stijf (ganse dag gaan shoppen in Ikea/Saturn/Fun/Droomwereld om uit te rusten!!!). Allemaal tekenen dat ik goed was. Waar is het dan mis gegaan? Ik kan maar 1 ding concluderen en dat is dat mijn inspanningsastma mij misschien wel weer zwaar parten heeft gespeeld. Als het ademhalen pijn begint te doen, adem ik misschien wel vanzelf wat minder diep in. Minder zuurstof betekent sneller verzuren en misschien dat dat mij de das omgedaan heeft. Het enige dat ik kan doen is nog eens met de ervaringen van de laatste jaren langsgaan bij de ademhalingsspecialist en hopen dat die mij met een ander medicijn beter kan helpen. Het is niet dat ik hier een uitvlucht in zoek, maar vooral een punt waar ik in de toekomst nog aan kan (laten) werken. Anders zit er niets op om eerst te trainen tot ik een marathon in 2:50 in de benen heb om in 3u te kunnen finishen :-D.

 

De conclusie is desalniettemin positief. Ik heb mij goed geamuseerd tijdens de voorbereiding en tijdens de marathon. Zelfs als het minder ging. Dan is deze marathon toch best geslaagd denk ik. En ik hou er een PR’tje aan over. Geslaagd zonder voldoening. Volgende keer (weer) beter! 

07:42 Gepost door run4fun | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

08-10-10

Countdown

Het is zover. Het marathonweekend kan bijna beginnen. Na anderhalf jaar wachten en een 8-tal maanden daarvan stevig en gefocust trainen kan ik nog eens aan de bak op de lange afstand... De verwachtingen zijn hoog gespannen, de vooruitzichten goed. Conditie is top, lichaam en gezondheid ok, weersverwachtingen super, behoorlijk uitgerust. Doel? Uiteraard een PR, maar de lat ligt eerlijk gezegd hoger. Zoals de voorbereiding verlopen is, kan ik niet anders als voor een tijd onder de 3u gaan. Nu enkel hopen dat alle stukjes in elkaar passen op zondag. I'm ready for it!

12:29 Gepost door run4fun | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |