Snoeiharde trainingen…

Het was weeral van woensdag geleden dat er gelopen werd. Zaterdag zou het dan moeten gebeuren, maar eerst moest er dringend in de tuin gewerkt worden om alles proper te krijgen voor de winter. Eén van de voornaamste taken was het snoeien van menig struik en boompje. Daar ben ik zaterdag ingevlogen, zodanig hard dat tegen ’s avonds mijn pijp uit was en dat er van lopen niets meer in huis kwam. Niet dat ik geen zin had, maar het lichaam stond het niet meer toe. Het werd een rustige avond... Zondag dan maar... Opgestaan op een , dank zij het winteruur, mooi uur. Na een ontbijtje rustig wakker geworden en dan de loopoutfit aangetrokken. Plan: 15 km rustige duurloop. Maar dat is bij een plan gebleven... Eerst en vooral wat te snel gestart (5:14 –5:21), dan een paar toertjes in het Gelaag, weliswaar tegen een lager tempo, maar het op en af lopen op oneffen bosgrond was zwaar, zeker voor de kuiten. Daarna een paar rondjes op de finse piste rond het atletiekplein van Stekene. Ook al niet nix als je die ondergrond niet gewend bent. Mijn kuiten lieten zich al goed voelen en nu moest ik nog een dikke 5 km tot thuis. Eerst weer door het gelaag en dan de rest op asfalt. De kuiten eerst goed losgelopen en dan telkens sneller en sneller beginnen lopen. De laatste kilometers in 5:17/5:05/4:36 en 3:58. De laatste 500m liep ik tegen 3:30. Wat een training! Rustige doorloop, my *ss!!! Vanmorgen was ik nog een beetje stijf, maar aangezien vandaag een rustdagje is... Tegen dinsdag zal dit wel weer verdwenen zijn. Moet!

29-10-2007, run4fun Reacties (1)

Teletext

Het is een oude discussie: kan een vrouwelijke sprintster sneller lopen dan een mannelijke voetballer? Kim Gevaert en Standard-kapitein Steven Defour namen de handschoen op. Beiden legden één kilometer af op een loopband. Gevaert deed er 3'53" over, terwijl Defour vijf seconden meer nodig had. "Het is altijd leuk om een man te verslaan", lachte Gevaert. "Ik was ook niet echt in topvorm en kom nog maar pas terug uit vakantie." Defour moest dus zijn meerdere erkennen in een ongetrainde vrouwelijke atlete. "Ik miste toch het gras onder mijn voeten. Hopelijk zullen mijn ploegmaats dit niet te zien krijgen."

26-10-2007, run4fun Reacties (0)

Op hetzelfde elan...

Gisteren een leuke training... op gevoel, zonder naar snelheid of HS te kijken. Uiteindelijk bleek het tempo 4:55/km te zijn. De afstand? Een kleine 10 km. Ik voelde mijn kuiten wel wat, dus voor de resterende trainingen deze week zal ik mij aan mijn duurlooptempo houden.

25-10-2007, run4fun Reacties (1)

Need for speed

Lang niets van mij laten horen… en dat was voornamelijk omdat ik niets te vertellen had… Zondag pas voor het eerst mijn loopschoenen aangetrokken na Eindhoven. Ik was van plan om 3 toertjes van 3,5 km te doen... op het gemakje. Het was echter koud en de goesting om te lopen zakte al na een paar kilometer tot onder het nulpunt... zodat ik na 1 toertje terug de oprit opliep in in huis verdween. Da’s ook niet echt iets om direct over te beginnen op je blogje. Let wel, het gevoel in de benen was goed en de luchtwegen marcheerden perfect, dus de marathonbijverschijnselen waren gelukkig al volledig verdwenen. Maandag was ik een dagje thuis, maar eigenlijk nog steeds geen zin om te lopen. Het was ook zo koud... Dinsdagmorgen was het dan NOG kouder... brrr... geen weer om buiten te komen... ’s Avonds na het werk had ik eerst nog een boodschappie gedaan... en dan... plots was het daar... Snel de schoenen aangetrokken (alsook de rest van mijn looptenuutje). Eerst een kilometertje losgelopen met enkele korte versnellingen om dan te vertrekken voor een testrondje van ±4,5 km. Bedoeling... sneller gaan als ooit tevoren... zien waar we staan voor de komende kortere (=snellere) wedstrijden. Zonder specifieke trainingen... integendeel... met een marathontraining achter de rug... En... (pff allemaal die puntjes typen) het liep goed... 7 sec beter dan in februari toen ik dit rondje de laatste (en toen snelste) keer gelopen had. 17min23 of 15,05 km/u. Mooi voor de tijd van het jaar! Goeie vooruitzichten voor de komende maanden... Eerst nog wat snelheidstrainingen en intervals en dan wedstrijdjes in december. En de kou? Heb ik niets van gemerkt...

24-10-2007, run4fun Reacties (1)

The day(s) after...

Al bij al zijn de naweëen meegevallen. Natuurlijk voel je ’s avonds en ’s anderendaags wel dat je spieren gewerkt hebben (hoe kan het ook anders), maar er waren geen uitzonderlijke taferelen te beleven. Maandagochtend enkel wat Fastumgel op mijn kuiten gesmeerd. De blaren, dat was andere koek. Die voelde ik wel goed, maar dat was eigenlijk te catalogeren onder nagenieten... Het enige waar ik niet zo gerust in was, was mijn luchtpijp. Net zoals na de 10 miles eerder dit jaar deed inademen stevig zeer. In feite was ’s avonds mijn ademhaling beperkt tot 25% van de gebruikelijke inademweg... Niet te best dus, alleen oppervlakkig ademen deed geen pijn. Maandag zat het aan 50%. Dinsdag zo’n 75% en nu kan ik eigenlijk weer “all the way” inademen zonder al te veel pijn. Het blijft wel wat gevoelig, maar kom, gezien de evolutie zal dat ook wel nog beteren. Dit, samen met de blaren, die toch ook wat tijd vragen om te herstellen, zorgt ervoor dat ik probleemloos mijn voornemen om de eerste week niet te lopen, kan waarmake. Ik moet wel... Wel al een paar keer op ons fitnesstoestel gestaan/gezeten om wat te cross-trainen en los te fietsen. Misschien tijdens het weekend een klein toerke (of twee) loslopen, maar dan moet het weer toch wat beter zijn als nu ;-D. Gisteren begonnen er in mijn brein al wat plannetjes te borrelen en werd de basis van een nieuw schema gelegd...

17-10-2007, run4fun Reacties (2)

Het begon op een zonnige zondagochtend...

De zon was echter nog niet van de partij toen de wekker ging. Snel ontbijten en alles een laatste keer checken. We hadden afgesproken met Hank, dus eerst richting Beveren en dan... op naar Eindhoven. Na een kleine koerscorrectie bereiken we toch de Univ. Daar halen we onze startnummers af en prepareren we ons voor de wedstrijd. Als ik klaar ben, geeft Ann mij nog een envelopje met daarop "Fanmail". Tjiens, wat is dat nu weer? Ik vind in deze envelop aanmoedigingen van mijn ma, pa, zus, schoonouders en zelf van onze kleine spruit die flink met kleurtjes gekliederd had. Verdorie zeg, dat had Ann gefixt... als je iemand een hart onder de riem wil steken... Super! Weten dat deze mensen aan je denken is leuk, maar het zo persoonlijk neegepend te krijgen... Was het hierdoor? Ik weet het niet, maar de hele aanloop naar de wedstrijd was ik echt héél rustig, nauwelijks zenuwen. Gerust in de afloop? Nee, dat niet. Al tijdens de opwarming zit er iets niet juist in mijn linker kuit. Ik kreeg het er niet uit met stretchen en loslopen. Het was geen pijn en dus hoopte ik dat ik het wel uit zou lopen. Als we aan de start gaan staan, zien we al snel de pacer van 3u15 verschijnen. Mijn vriend voor één dag... Hij vertelde dat hij normaal met 0 tot 6 man aan de finish geraakt... Slik... Soit, als ik er maar één van ben. Om 11 uur wordt het startschot gegeven. Weg voor 42,195 kilometer. Het tempo zit direct goed. Eerder wat te snel, maar het gaat vlot. Tot op 2,5 km. Hier is het eerste obstakel en dat komt uit onverwachte hoek. Ik neem een spons aan en knijp die uit in mijn nek. Dat had ik nu niet getest op training zie... Er verkrampt een spier ik mijn nek en ik kan hem nog amper bewegen. Lap, dat begint goed. Even niet panikeren... twee mogelijkheden... of het wordt erger, of ik loop het terug warm. Gelukkig was het het tweede. Het duurde echter wel tot na 20 km en deed ferm lastig. Afzien op een manier en op een moment dat ik het niet voorzien had. Maar plots was het dan uiteindelijk toch verdwenen. Dat was een serieuze verademing. Ondertussen was er al heel wat gebeurd natuurlijk. De pacer hield er een vrij strak tempo op na, maar iets te snel. Zo hadden we halverwege een gemiddeld tempo van 4:32/km, terwijl het maar 4:37 moest zijn. Het drinken verliep ook niet echt probleemloos. Die AA-rommel kwam al na de eerste drankpost terug. Ik ben na halfkoers meer en meer water gaan drinken ipv sportdrank. De squeezy's bevielen me wel goed, maar ik had toch wat schrik van mijn maag. Met schrik nam ik het gelleke op 20 km en dat van 30 heb ik pas op 32 km genoemen. Het colagelleke heb ik uiteindelijk in mijn zak laten zitten. Aan elke drankpost liep de pacer een 10tal meter weg, maar op een rustige manier kon ik steeds achteraan de groep aansluiten. Daar bleef ik mooi hangen. Het liep relaxter dan midden in de groep. In het begin was die zeker 50 man groot. Na een goeie 25 km gebeurde het onverwachte... Hank liep plots naast mij. Het ging niet zo goed met hem. Hij heeft uiteindelijk toch sterk doorgebeten. Maar de pacer ging verder, en ik dus ook. Tot 30 km heeft die eigenlijk nix gedaan als het tempo aangegeven. Dan kwam hij even kijken wie er nog mee was en moedigde hij de achterste lopers aan op bij de groep te blijven. Er bleef nog maximaal een 20tal lopers over. Na 32 km begon het te wegen. De soepele tred volstond niet meer om te volgen. Ik moest een tandje bijsteken. Na 35 km was het dan volledig aan ons... We kregen de melding dat we een goeie minuut voo zaten op schema en dat, indien we ons tempo aanhielden, we mooi binnen tijd konden zijn. Vanaf dat moment spatte de groep uiteen. Een tweetal lopers liepen mooi verder, daarna vier lopers, waaronder ik, die al eens posities wisselden, afhankelijk van wie er een sterker of zwakker moment had. De rest verdween in de achtergrond. De pacer bleef achter en bewaakte de grens van 3u15. Vanaf dan gingen de kilometers tergend langzaam voorbij... Mijn kuiten leken elk moment open te kunnen barsten, jezis dat deed pijn. Maar plooien... dat nooit! Op 37 km zie ik de supporters nog even en weet ik dat het niet zo ver meer is... de langste 5 km uit mijn loopcarrière? Tanden op elkaar en bijten. Hier heb ik een gans jaar voor getraint. Bijna 2000 kilometer. Alleen voor dit laatste stuk. Dit stukje film draaide ik al honderde keren af in mijn hoofd. Kilometer na kilometer tikt weg en het is aftellen naar Stratumsend. Vandaar kan het niet meer mis gaan. Daar staat zoveel volk dat je daar toch nog een boost krijgt. Bij het ingaan van de laatste 2 km heb ik nog 40 sec voor op het schema weet de pacer te vertellen... Dat kan gewoon niet misgaan. Voor één van mijn lotgenoten toch wel nog. Die haal ik een halve km voor de finish nog bij en die slaagt er nog in om een paar sec tekort te komen. Bij mij loopt nu alles vierkant, maar het loopt! De laatste 200 m, vanaf ik de finish effectief zie, versnellen mijn benen. Ze hebben de meet geroken. Garmin zegt een top van 19 km, maar daar plaats ik zelf nog een dik vraagteken bij. Maar ik vloog. Nix pijn! Alleen ik en de klok en een massa adrenaline... Ik heb (bruto) 10 seconden over! Euforie alom. Met de handen in de lucht overschrijd ik de finishmatten. Ik vergeet mijn Garmin stop te zetten, but who cares. I did it. I went to hell en went trough it! F*ck man! I did it. De lat was hoog gelegd, het was scherp, ik heb alles gegeven but I did it! Ik zie bijna direct mijn Anneke die een weg naar mij zoekt. Ik ga nog even de pacer bedanken. Mijn kuiten laten zich voelen (jawadde - wat heb ik dit gevoel gemist). Ik wordt nu ook gewaar dat ik een mooi stel blaren heb gelopen... Achteraf blijken het 4 joekels te zijn. Tijdens het lopen voel je die dingen gewoon niet. Maar eens je stopt...

15-10-2007, run4fun Reacties (15)

Yessssss!!!

3u14! Verslagje volgt...

15-10-2007, run4fun Reacties (4)

't zit erop bijna op

De laatste trainingskilometers zijn gelopen. Wat me rest is rusten, eten, drinken, sporttas klaarmaken en... gezond blijven. Dat laatste is niet vanzelfsprekend. Het virusje van mijn dochter heb ik kunnen afwenden, maar de laatste dagen wordt ik bestookt door allerlei bacillen en virussen op het werk. Het lijkt wel of alle collega's momenteel ziek rondlopen. Een aantal met keelproblemen lopen te hoesten en gieten zichzelf vol met salieaftreksels, anderen hebben naar eigen zeggen "wat diaree". Je begrijpt wel dat ik zowel het ene als het andere kan missen als kiespijn. Ik zal blij zijn als ik straks naar huis kan (niet dat ik dat anders niet ben hoor!). De laatste trainingen verliepen vrij goed, maar ervaar je toch met een dubbel gevoel. Ik voel mij niet "super", verre van. Maar uiteindelijk moet dat zondag maar... Mijn voorbereiding is nagenoeg probleemloos verlopen en dat is toch wel voornaam. Mijn lat legde ik van in het begin hoog en alhoewel ik mij er soms vragen bij stel (evenzeer naar boven als naar onder hoor), blijf ik bij mijn plan om de pacers van 3u15 te volgen. Na 35 km zal ik wel weten wat het wordt: volgen, versnellen of lossen. Mijn eigen verwachtingen... volgen en missschien de laatste 2 km nog wat versnellen... eindtijd 3u14. Alles tussen 3u13 en 3u20 is zowiezo super. Alles onder de 3u30 is een mooie verbetering, maar toch een (lichte-medium-zware) teleurstelling. Alles boven 3u30... NO WAY!!! Alvast succes aan iedereen van jullie die zondag ook lopen en keep an eye out for 1505, my lucky number (hoop ik)!

12-10-2007, run4fun Reacties (4)

ETEN!!!!!

Geen tijd om te bloggen, ik moet... FR...

11-10-2007, run4fun Reacties (0)

Verdommeuh!!!!!

De coupe Rik Ceulemans was uitverkocht!!! Tedju toch! Er waren alleen nog coupe Fabiola's en dat leek mij echt geen goed gedacht om daarmee een marathon te lopen. Die vogels die dan ik je haar komen nestelen enzo... Lijkt me moeilijk.Ik ben dan maar voor een meer klassiek kapsel gegaan. Alhoewel... strikt genomen... De hanekam is eigenlijk het traditionele kapsel van een aantal indianenstammen, dus veel klassieker dan wat er nu op mijn hoofd staat. Over het lopen kan ik heel kort zijn. Er is niet vermeldenswaardig gebeurd. Geen nieuws, goed nieuws? De eerste dag koolhydraatloos heeft mij een halve kilo gekost. Hopelijk vandaag nog zoveel en dan kan ik morgenvroeg beginnen fretten ;-D. Vanavond nog een kort loopje mer wat MT ertussen en morgen een kleintje met spierprikkels (klink als een spectaculair lekker pakske friet). Dan zit het erop! Oeps, niet vergeten dat er zondag moet gelopen worden!

10-10-2007, run4fun Reacties (1)

Culinair avontuur

Kaas, platte kaas, kip, vis... Genoeg lekkere dingen om een koolhydraatarme dag mee te vullen. Momenteel nog totaal geen problemen met dit alternatieve menu. "Verandering van spijzen doet eten" zegt het speekwoord en dat blijkt (alleszins letterlijk) waar te zijn. Vorige marathons heb ik wel drie koolhydraatloadingdagen genomen, maar nog nooit eerder koolhydraatarm de dagen ervoor. Hopelijk geeft dit enkel zondag vonken en niet de komende dagen in mijn buik :-D. Ik ben ook eens curieus of dit nog een effect heeft op mijn gewicht. Niet dat ik daar echt van wakker ligt, het is goed zoals het nu is, maar minder is meer... Deze ochtend stond er voor het eerst 68 op de weegschaal. Er kwam wel nog wat achter hoor... Maar ik kan mij echt niet meer herinneren van wanneer dat geleden is. Gisteren stond de laatste training van meer dan 10 km op het schema. Om precies te zijn was het 10,2 km. En dit tegen marathontempo. Ik ging eerst een km rustig lopen, maar zag dat ik als vanzelf 4:20 aan het lopen was! De eerste kilometers allemaal iets te snel gelopen. Na het keerpunt liep het net iets moeilijker en ging het tempo richting marathontempo (en zelfs iets trager). De laatste kilometer nog iets verdapperd om nog wat glycoceen te verbruiken en met een "uitgeputte" glycoceenreserve aan de koolhydraatarme periode te beginnen. Vandaag rust. Straks naar de kapper om een coupe Rik Ceulemans!

09-10-2007, run4fun Reacties (2)

Countdown started...

Nog 6 dagen... en we zijn al een uurtje aan het lopen. Hopelijk zit ik dan al een 13 km ver. Als alles goed gaat... en dat zal niet evident zijn. Ons dochtertje heeft sinds het weekend een virale keelinfectie. Het gevolg is dat je luchtpijp vernauwd, daar waar ze al het smalst is. Bij kleintjes geeft dat grote ademhalingsproblemen (in het ergste geval valse kroep), maar gelukkig is het iets minder acuut als dat. Voor de groten blijft het ongemak beperkt doordat de luchtpijp zowiezo al groter is. Geen probleem dus, zolang je daar dan geen marathons mee gaat lopen... En laat DAT nu net zijn wat ik ga doen volgend weekend. Soit, Ik heb nog geen klachten en indien dat ik het snel krijg, ben ik er mss al terug van af voor het weekend, maar erg geruststellend klinkt dat allemaal niet. Soit, veel kan ik er niet aan doen als, met mijn vingers gekruist, aftellen naar zondag. En af en toe nog wat gaan trainen. Zoals dit WE met afwisselend succes. Het gevoel is de ene keer goed, de andere keer suckt het langs alle kanten. Ik had de laatste weken wat last in mijn onderrug, maar de oorzaak daarvan heb ik waarschijnlijk ook achterhaald. Sinds enige tijd hebben we nieuwe antihuisstofmijtkussens en die zijn aanzienlijk dikker dan de vorige. Zacht, dat wel, maar nu ik wat vulling verwijderd heb, lijkt het allemaal wat beter te passen. Hopelijk verdwijnt die laatste "ongemakkelijkheid" (je kan het niet echt meer "pijn" noemen) nu ook nog. Vandaag nog een pittige (kortere) training en dat woe en don ook nog eens (nog korter zelfs). En dan nog 2 dagen niksen...

08-10-2007, run4fun Reacties (5)

Krakend en piepend...

Na de ontbijtloop zondag heb ik 2 dagjes rust ingebouwd. Alhoewel die week een eerste taperingweek was, deed ik daarin toch nog meer kilometers als in een "normale" week. Hieerdoor was dit eigenlijk de 4de zware week op rij. En dat begon ik toch te voelen. Ook gisteren, tijdens een 12,6 km durend duurloopje. Alles kraakt en piept. Alle gewrichten, pezen en spieren doen één voor één even pijn. Ik vermoed dat dit ook te maken heeft met wat stijfheid na 2 rustdagen. Hopelijk voelen de trainingen later deze week iets beter aan.

04-10-2007, run4fun Reacties (0)

Ontbijtloop

Gisteren samen met Hank de ontbijtloop gelopen. Hierbij legden we in groep 1 rondje Eindhoven af. Goed voor, hoe kan het ook anders, 21 km. Vaststelling (en goed nieuws voor alle Eindhovendeelnemers): 21 km is echt niet zo ver en de meters in Nl zijn maar even lang als bij ons. De 2 uur waren zo om. Binnen 2 weken staan we daar weer, voor 2 rondjes tegen een iets uitdagender tempo. Zaterdag had ik mijn weekend goed ingezet met 10 km in marathontempo. Voor het eerst met HSmeter aan MT gelopen om eens te zien waar mijn HS dan uithangt. Gemiddeld bleek dat 145 te zijn maar de laatste km's hing dit rond de 150. Niet slecht voor mij, vind ik. Laat dit naar het eind van de marathon nog 10 slagen stijgen dan kom ik op 160. Wetende dat ik bij mijn vorige 2 M's de laatste km's 170 liep, lijken dit dus haalbare waarden. Voor de rest verdwijnt de HSmeter weer in de kast om er pas weer uit te komen als er een dikke laag stof opligt.

01-10-2007, run4fun Reacties (2)

Vorige pagina	Home	Volgende pagina